درخشان ترین تاجی که مردم بر سر می نهند در

آتش کوره ها ساخته شده است .

هفت نصیحت از مولانا 

۱- گشاده دست باش، جاری باش، كمك كن (مثل رود)

2- با شفقت و مهربان باش (مثل خورشید)

۳- اگركسی اشتباه كرد آن را بپوشان (مثل شب)

۴- وقتی عصبانی شدی خاموش باش (مثل مرگ)

۵- متواضع باش و كبر نداشته باش (مثل خاك)

۶- بخشش و عفو داشته باش (مثل دریا )

۷- اگرمی خواهی دیگران خوب باشند خودت خوب باش (مثل آینه )

  مرز در عقل و جنون باریک است

         کفر و ایمان چه به هم نزدیک است !!!!!!!!

     خورشید زنده می کند و می میراند.

     این خصلت دو گانه عشق نیز هست .

امروز کتاب قصه ی عشق رو ورق میزدم این جمله خیلی جلب توجه میکرد نوشتم شما هم در موردش فکر کنید

رازقي

رازقي پرپر شد

باغ در چله نشست

تو به خاك افتادي

كمر عشق شكست

ما نشستيم و تماشا كرديم

دلم ميخواد گريه كنم براي قتل عام گل براي مرگ رازقي

دلم ميخواد گريه كنم براي نابودي عشق واسه زوال عاشقي

وقتيكه قلبا و گُلا شكسته و پرپر شدند

وقتيكه باغچه هاي عشق سوختن و خاكستر شدند

من و تو از گل كاغذي باغچه اي داشتيم

توي خواب با خشتاي مقوايي خونه مي ساختيم روي آب

وقتيكه ماتو جشن شب ستاره بارون مي شديم

وقتيكه پشت سنگر سايه ها پنهون مي شديم

از نوك بال كفترا خون پريدن مي چكيد

صداي بيداري عشق رو خواب شب خط مي كشيد

         دلم ميخواد گريه كنم براي قتل عام گل براي مرگ رازقي

          دلم ميخواد گريه كنم براي نابودي عشق واسه زوال عاشقي

 از پشت ديواراي شهرانگار صداي پا مياد

آواز خونِ در به در انگار يه هم صدا ميخواد

ابر سياه رفتنيه

خورشيد دوباره در مياد

دوباره باغچه گل ميده

از عاشقا خبر مياد

دلم ميخواد گريه كنم براي قتل عام گل براي مرگ رازقي

دلم ميخواد گريه كنم براي نابودي عشق واسه زوال عاشقي

يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند

تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني

...طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ .....!

بهترین گفته ها را به گوش بشنوید , با اندیشه روشن بر آن بنگرید ,

سپس هر زن و مرد آزادانه راه

 خود را بر گزیند.

بیا لب وا کنیم هم غصه ی من 

ایرج جنتی عطایی

"خانه دوست کجاست؟" در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها

بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

نرسیده به درخت،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است.

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ،سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می شنوی:

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا،جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی

    خانه دوست کجاست...

                                                               سهراب سپهری

از نور حرف مي زنم ، از نور

از جان زنده ، از نفس تازه ، از غرور .

اما در ازدحام خيابان

گم مي شود صداي من و نغمه هاي من .

گويند اين و آن :

               ” خود را از اين تكاپوي بيهوده وارهان  !

                 بي حاصل است اين همه فرياد

                 در گوش هاي كر  !

                 ديوانه حرف مي زند از نور

                                                با موش هاي كور  !  “

    فریدون مشیری

من یه جوجه ی شیطون و دوست داشتنی دارم

اما میدونم   نمیشه همیشه داشته باشمش قبلا نگران بودم گربه نخوردش

اما امروز میدونم، حتی اگه گربه سراغش نیاد     

           بازم نمیتونم اونو همیشه داشته باشم !        

يکي از پرآوازه ترين شاعران ايران زمين و يکي از بزرگترين حماسه سرايان جهان در قرن چهارم و پنجم پس از اسلام ، حکيم ابوالقاسم فردوسي است. وي در سال 329هجري، در روستاي «باژ» که يکي از روستاهای طوس است، ديده به جهان گشود.
 
وي دوران کودکي و جواني را در خانواده اي که همه دهقان و ايراني پاک نژاد و صاحب آب و زمين بودند در فضايي سرسبز و آرام به تحصيل علم و ادب پرداخت. وي در اين روستا شوکتي تمام داشت و گهگاه طبع خود را در سرودن تاريخ ايران قديم آزمايش مي کرد. در آن زمان هيچ کس باور نمي کرد که اين سروده هاي پراکنده ادامه يابد و به يک اثر عظيم حماسي به نام «شاهنامه» تبديل شود.

شاهنامه سرايي

در عهد سامانيان در قرن چهارهم هجري، جمع آوري و تأليف سرگذشت پادشاهان قديم ايران رونق به سزايي يافت. اين کتاب ها که به شاهنامه معروف بودند به نثر نوشته شده بود و پيش از آن که از ميان بروند، منبع و مأخذ برخي از کتاب هاي منثور و منظوم تاريخي در زبان فارسي و عربي قرار گرفت. جامع ترين آنها شاهنامنه منثور ابومنصوري نام داشت که به فرمان «ابومنصور محمدبن عبدالرزاق» حاکم طوس، در حدود سال 346ه.ق به دست جمعي از مورخان و نويسندگان جمع آوري و تدوين گرديد. اين کتاب، مأخد مهم فردوسي در نظم شاهنامه است.

دقيقي، اولين شاهنامه سرا

پيش از آن که فردوسي، به شاهنامه سرايي بپردازد، «دقيقي» که از شاعران بزرگ و همسال فردوسي است به نظم شاهنامه روي آورده بود. وي تنها هزار بيت از داستان گشتاسب و ارجاسب توراني را سروده بود که در سن کمتر  از چهل سالگي به دست غلامش کشته شد. فرودسي علت قتل  او را «خوي بد» ياد مي کند و چينن مي گويد:

جوانيش را خوي بد يار بود                                    همه ساله تا بد به پيکار بود
بدان خوي بد جان شيرين بداد                               نبود از جهان دلش يک روز شاد
يکايک از او بخت برگشته شد                                به دست يکي بنده بر کشته شد 

منابع شاهنامه

پس از قتل دقيقي، دوستان فردوسي که قوت طبع شاعري  او را پيش از اين آزموده بودند نزد وي آمده و او را به ادامه کار تشويق کردند؛ اما وي منبع و مأخذي در اختيار نداشت که بتواند از روي آن به نظم شاهنامه بپردازد؛ از اين رو اين شاعر خستگي ناپذير و سخت کوش براي تهيه  اين منابع به شهرهاي بخارا، مرو، بلخ و هرات سفر کرده و با يک تحقيق ميداني و گسترده، داستان هاي باستان را از سينه پيران جهان ديده بيرون کشيد و آن ر ا به نسل هاي پيش ازخود تقديم کرد.

بپرسيدم از هر کسي بي شمار                                نترسيدم از گردش روزگار

و اين در حالي بود که آتش جنگ همه جا شعله ور و راه ها پر خطر بود.

زمانه سراي پر از جنگ بود                                 به جويندگان بر جهان تنگ بود.

نگراني فردوسي

بزرگ ترين لذت بزرگان علم و ادب زماني است که بتوانند نتيجه تلاشهاي علمي و ادبي خود را ببيند و آثاري گران سنگ و ارزشمند از خود به يادگار گذارند. همچنين بزرگ ترين نگراني آنان هنگامي است که موانع و مشکلاتي خواسته يا ناخواسته در اين راه پيش آيد و نتوانند کار بزرگي را که آغاز کرده اند به پايان برند. فردوسي نيز چنين بود. او هميشه اين نگراني و دغدعه خاطر را داشت که مبادا او هم همانند دقيقي که چهل سالگي از دنيا رفت با مرگي نا به هنگام روبه رو شود و نتواند کار بزرگي را که با عشق و علاقه آغاز کرده به فرجام رساند؛ از اين رو از خداوند مي خواست که آن قدر زنده بماند که بتواند شاهنامه را که خود آن را «نامه شهر ياران پيش» ناميده بود به نظم درآورد.

همي خواهم از دادگر يک خداي                                       که چندان بمانم به گيتي به جاي
که اين نامه شهر ياران پيش                                            بپيوندم از خوب گفتار خويش

دعاي او متسجاب شد و در سن 71 سالگي، شاهنامه را به پايان رساند و در سن 82 سالگي نيز جهان فاني را وداع گفت.

حامي قدرشناس

اگر چه فردوسي در خانواده اي به دنيا آمد که به قول نظامي عروضي صاحب آب و زمين بودند و او بدين سبب از امثال خود  بي نياز بود؛ اما هر چه داشت همه را در راه تدوين شاهنامه خرج کرد و خود گرفتار فقر و تهيدستي گرديد. در اين زمان يکي از امراي قدرشناس طوس او را از نگراني معاش و اندوه فقر رهايي بخشيد و تحت حمايت خود قرار داد؛ اما ديري نپاييد که اين حامي  قدرشناس به وضع نامعلومي ناپديد شد. بعد از آن بود که ديگر فردوسي روي آسايش نديد و فقر، سايه سياه و سنگين خود را تا پايان عمر بر سر راه او انداخت.

الا اي برآورده چرخ بلند                                                چه داري به پيري مرا مستمند
چو بودم جوان برترم داشتي                                             به پيري مرا خوار بگذاشتي

رنج سي ساله

«هرچه زودتر برآيد؛ دير نپايد».
اين سخن از سعدي شيرازي است يعني چيزي که با شتاب انجام يابد ماندگار نمي ماند. بعضي از شاعران و نويسندگان که  بي تأمل و انديشه، سخن مي سر ايند و به قدري  آثارشان بي پايه و بي مايه است که به قول نظامي عروضي «پيش از خداوند   خود بميرد» اما فردوسي اين شاعر توانمند ايران، از کساني بود که عشق و تلاش را به هم آميخت و با فقر و تنگدستي در آويخت و سي سال رنج برد و دود چراغ خورد تا توانست اثري پايدار و ماندگار از خود به يادگار گذارد.

بسي  رنج بردم در اين سال سي                                        عجم زنده کردم بدين پارسي 
نميرم از اين پس که من زنده ام                                        که تخم سخن را پراکنده ام

فردوسي در سن کهولت نيز خود را بازنشسته نپنداشت و هستي خود را در اين راه گذاشت و تا  دستانش توان نوشتن داشت قلم را کنار ننهاد و حاصل رنج سي ساله خود را در سال 400 هجري و در سن 71 سالگي به جامعه ادبي وهنري ايران زمين تقديم کرد تا در سن 82 سالگي نيز به پيرايش و آرايش آن پرداخت.

مرگ فردوسي

سلطان محمود غرنوي، ابتدا فردوسي را مورد بي مهري  قرار داد و دل او را ر نجاند، اما سال ها بعد درصدد برآمد ازاين شاعر دل شکسته دل جويي کند؛ از اين رو هدايايي فراهم کرد و گفت: با شتر سلطاني به طوس برند و از او عذر خواهند؛  اما اقبال با اين شاعر همراه نبود. نظامي عروضي گويد: هداياي سلطان به سلامت به شهر «طبران» رسيد، وقتي شتر از دروازه «رودبار» وارد مي شد، جنازه فردوسي از دروازه «رزان» بيرون مي رفت. گويند از فردوسي دختري ماند سخت بزرگوار، خواستند هداياي سلطان را بدو سپارند، قبول نکرد و گفت بدان محتاج نيستم.  فردوسي پس از 82 سال زندگي شرافتمندانه و افتخار آميز در سال 411ه. ق غريبانه وفات يافت و دخترش عزت و  بلند طبعي او را کامل کرد و اين چنان مقتدرانه از هداياي مادي سلطاني چشم پوشيد و افتخاري بر افتخارات پدر افزود.

کاخ بلند فردوسي

وقتي خبر مرگ فردوسي و رد هداياي او توسط دخترش به گوش سلطان محمود غزنوي رسيد، دستور داد تا با آن هدايا کاروان سرا و آب انباري در بين راه نيشابور و مرو بنا کند. امروز پس از گذشت هزار سال که از مرگ فردوسي مي گذرد نه از کاروان سرا اثري است و نه از «سلطان سرا»؛ نه از کاخ نشاني است و نه از کاخ نشين؛ اما کاخي که فردوسي بنا کرد نه تنها با گذشت روزگاران ويران نگرديد بلکه بر آبادي و استحکام آن افزوده گشت.

صلاح کار کجا و من خراب کجا                             ببين تفاوت ره از کجاست تا به کجا

فردوسي خود در شاهنامه آورده است:

بناهاي آباد گردد خراب                                         ز باران و از تابش آفتاب 
پي افکندم از نظم کاخي بلند                                  که از باد و باران نيابد گزند 
بر اين نامه بر سال ها بگذرد                                 بخواند همي هر که دارد خرد
نميرم از اين پس که من زنده ام                               که تخم سخن را پراکنده ام

 ۲۵ اردیبهشت ماه روز بزرگداشت فردوسی سخنور بزرگ و زنده نگهدارنده زبان و ادب و تاریخ سرزمین ایران است. کسی که با همه ناملایمات افتخار این سرزمین کهن و مقدس است ، امید است روزی قدر این بزرگ توسط ایرانیان شناخته شود.

منبع (شاهنامه تاریخ راستین ایران زمین)

                                                            معشوق همین جاست بیایید بیایید

معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار                                                            

                                                            در بادیه سرگشته شما در چه هوایید

گر صورت بی​صورت معشوق ببینید                                                            

                                                            هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

ده بار از آن راه بدان خانه برفتید                                                            

                                                             یک بار از این خانه بر این بام برآیید

آن خانه لطیفست نشان​هاش بگفتید                                                            

                                                             از خواجه آن خانه نشانی بنمایید

یک دسته گل کو اگر آن باغ بدیدیت                                                            

                                                            یک گوهر جان کو اگر از بحر خدایید

با این همه آن رنج شما گنج شما باد                                                            

                                                            افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

(مولوی)